ANASAYFA

Dua nedir, nasıl, kime ve niçin yapılır?
Dua, pozitif enerjinin verilmesi ve alınmasıdır.  

İnsan, sevinçte şükretmek, darda umut etmek ve kendisini aşan bir güce yönelmek ihtiyacı duyar. Dua, insanın bu yönelişini; umudunu, şükrünü, dileğini ve iç dünyasını Yaratıcı’ya ifade etmesidir. 

Dua nedir?
Dua, kelime anlamı bakımından seslenmek, çağırmak, yardım istemek, dilemek, yalvarmak ve yönelmek gibi anlamlar taşır. 

Dini ve felsefi açıdan dua, yalnızca bir arzudan ibaret değildir. İnsanın kendi sınırlılığının farkına vararak Yaratıcı’ya yönelmesi, O’na sığınması, şükretmesi ve iç dünyasını ifade etmesidir. Bu yönüyle dua, insan ile Yaratıcı arasında kurulan manevi bir bağdır. 

Dua nasıl yapılır?
Dua, insanın içtenlikle Yaratıcı’ya yönelmesidir. İnsan yalnızca sıkıntılı zamanlarında değil, huzur ve bolluk içinde olduğu zamanlarda da dua eder. Çünkü şükretmek de duanın önemli bir boyutudur. 

Duanın biçimi inançlara ve geleneklere göre değişebilir. Sözle ifade edilebileceği gibi sessizlik içinde, kalpten ve düşünce yoluyla da yapılabilir. Burada önemli olan samimiyet, niyet ve içtenliktir. 

Dua kime yapılır?
İnanç sistemlerine göre dua, kutsal veya yüce kabul edilen varlığa yöneltilir. İslam dininde dua doğrudan Allah’a yapılır. Hz. Muhammed Mustafa’ya yönelik selamlama ise sevgi, saygı ve bağlılık ifadesidir. Diğer inanç geleneklerinde ise dua anlayışı farklı biçimlerde yorumlanabilir. 

Dua niçin yapılır?
Dua yalnızca bir ihtiyacın giderilmesi için yapılmaz. İnsan; yardım ve destek istemek, zorluklarda sabır dilemek, sahip oldukları için şükretmek, huzur ve bağışlanma dilemek, umutlarını ve korkularını ifade etmek ve Yaratıcı’ya teslimiyetini göstermek için dua edebilir.

Bu nedenle dua, ihtiyaç ile şükrü, acziyet ile umudu buluşturan bir yöneliştir. 

Dua sadece ihtiyaç mıdır?
Hayır. Duayı yalnızca dileklerin gerçekleşmesini istemek olarak görmek, onun manevi anlamını daraltır. Dua bazen bir istek, bazen bir şükür, bazen bir yakarış, bazen bir teslimiyet; bazen de insanın kendi iç dünyasını anlamlandırma çabasıdır. 

Bu yönüyle dua, insanın hem kendisiyle hem de Yaratıcı ile kurduğu manevi ilişkinin bir parçasıdır. Bazı insanlar için dua aynı zamanda zor zamanlarda umut ve teselli kaynağı olabilir. 

Sonuçta Dua, yalnızca dileklerin Yaratıcı’ya iletilmesi değildir. İnsanın kendisini, sınırlarını ve ihtiyaçlarını fark ederek Yaratıcı’ya yönelmesi; şükür, umut, sevgi, bağlılık ve teslimiyetini ifade etmesidir. 

Dua istemektir fakat yalnızca istemek değildir; şükretmek, yönelmek, umut etmek ve Yaratıcı ile manevi bir bağ kurmaktır. Dolayısıyla İnsan dua ederken yalnızca bir dilekte bulunmaz; aynı zamanda kendisini, hayatı ve varoluşu anlamlandırmaya çalışır. 

Ehli Beyt Yazarı ve Seyyid Seyfeddin Ocağı evlatlarından,
=Seyyid Hakkı Azak=

Yol Ulularının Suretleri ve Tasvirleri
Hz. Muhammed Mustafa, Şahı Merdan Ali ve Ehli Beyt’in gerçek simalarının bugün elimizde kesin ve tartışmasız bir şekilde bulunduğunu söylemek mümkün değildir. Geçmişte yapılan bu tür tasvirler, tarihî bir fotoğraf veya kesin bir portre niteliğinde değildir. Bunlar, sanatkârların kendi anlayışlarıyla yaptıkları hayalî yorumlar veya kendilerine aktarılan anlatımlardan ve tasvirlerden yola çıkarak oluşturdukları benzetmelerdir. 

Elbette Yol Ulularımıza duyduğumuz sevgi ve saygı konusunda hepimiz hassasız. Onlar adına yapılan bir tasvirin kişide farklı duygular uyandırması da anlaşılabilir bir durumdur. Ancak bir tasviri beğenmemek veya uygun bulmamak başka, o tasvirin kesin olarak bir Yol Ulusunun gerçek siması olduğunu kabul edip bunun üzerinden hüküm vermek başkadır. 

Burada belki de üzerinde düşünmemiz gereken daha önemli bir mesele vardır: Yol Ulularını yalnızca suretleriyle mi, yoksa siretleriyle mi tanıyoruz? 

Suret, insanın dışarıdan görünen yüzüdür. Siret ise onun ahlakı, yaşayışı, ilmi, irfanı, adaleti, sevgisi ve insanlığa bıraktığı manevi mirasıdır. 

Yol Ulularımızı sevmek ve onlara hürmet etmek, yalnızca onların nasıl göründüğünü merak etmekten ibaret değildir. Asıl hürmet; onların ilmine, irfanına, adalet anlayışına, cesaretine, güzel ahlakına ve insanlık için taşıdıkları değerlere gönül vermekle olur. 

Çünkü bir insanın sureti zamanla değişebilir, tasvirler farklılaşabilir, sanatkârların yorumları birbirinden ayrılabilir. Fakat siret, yani insanın özü ve bıraktığı güzel iz, gönüllerde yaşamaya devam eder. 

Bu sebeple bir tasvir üzerinden birbirimizi kırmak yerine, o tasvirin bize hatırlattığı değere bakmak daha doğru olmaz mı? 

Asıl olan sureti görmek değil, sireti anlamaktır.
Asıl olan yüzün nasıl çizildiği değil, o yüzün temsil ettiği hakikati gönülde yaşatmaktır. 

Şahı Merdan Ali’yi anmak; onun suretinde birleşmekten önce, onun ilim, irfan, adalet ve güzel ahlak anlayışında buluşabilmektir. 

Yol Ulularımızı anlamak, onların yolundan ilham almak ve güzel ahlaklarını yaşatmak, belki de onlara gösterilebilecek en güzel hürmettir. Suretten sirete, görünüşten hakikate, resimden manaya…
Aşk ile, muhabbet ile. 

Ehli Beyt yazarı ve Seyyid Seyfeddin Ocağı evlatlarından,
=Seyyid Hakkı Azak=

Hakk’ta noksanlık aranmaz; noksanlık, insanın kendi idrakindedir.
İnsan bazen hayatında karşılaştığı olayları, yaşadığı zorlukları veya gerçekleşmeyen arzularını bir eksiklik olarak görür. Hatta kimi zaman yaşadıklarını sorgularken Hakk’ın takdirinde bir noksanlık varmış gibi düşünmeye yaklaşır. 

Oysa bu söz bize şunu hatırlatır:
Eksiklik Hakk’ın yaratışında değil, insanın sınırlı bakışında ve kavrayışındadır. 

İnsan her şeyi bilemez, her hikmeti göremez ve her olayın ardındaki anlamı hemen kavrayamaz. Kendi idrakinin sınırlarını, hakikatin sınırları zannetmesi de yanılgının başlangıcıdır. 

Buradaki üç temel mesaj şudur:
1. Hakk’ta noksanlık aranmaz: İlahi kemal ve hikmet eksiklikten münezzehtir.
2. İnsan idraki sınırlıdır: Her şeyi anlamak ve kavramak insanın gücünü aşabilir.
3. Anlayamadığımız her şey kusurlu değildir: Bazen eksik olan hakikat değil, bizim onu kavrayış biçimimizdir. 

Dolayısıyla insan, anlayamadığı hakikati eksik sanmamalıdır. Çünkü hakikat insanın idrakine sığmak zorunda değildir. 

Ehli Beyt yazarı ve Seyyid Seyfeddin Ocağı evlatlarından,
=Seyyid Hakkı Azak=

 Alevi inancında Kadın-Erkek eşitliği ve Birlik anlayışı
Alevi inanancında kadın ve erkek, Hakk’ın nazarında “can” olarak eşit kabul edilir. Bu eşitlik yalnızca toplumsal bir anlayışla sınırlı olmayıp insanın Hakk karşısındaki değeri, hakikate ulaşma imkanı ve cem erkânına katılımı bakımından da anlam taşır.  

Kadın ve erkek arasındaki zahiri farklılıklar, insanın özündeki birlik ve hakikat karşısındaki eşitliğini ortadan kaldıran bir unsur olarak görülmez. Bu anlayışın temelinde tevhid, vahdet, rızalık, ikrar ve canların birliği gibi Alevi irfanının temel kavramları yer alır. 

Bu anlayışın en güçlü sembolik ve erkâni yansımalarından biri Kırklar Cemi’dir. Alevi inanç ve erkân geleneğinde Kırklar Cemi, kadın ve erkeğin cem meydanında aynı hakikat dairesi içerisinde buluşmasını ifade eden temel erkânlardan biridir. Kırklar’ın bâtıni manasında esas olan, zahiri farklılıkların ötesinde insanın “can” olarak kabul edilmesi ve Hakk karşısında eşit görülmesidir.  

Bu yönüyle Kırklar Cemi, kadın ve erkek arasındaki ilişkiyi yalnızca toplumsal eşitlik çerçevesinde değil; tevhid, vahdet ve insan-ı kâmil ekseninde şekillenen daha derin bir birlik anlayışı içerisinde ele alır. 

Kırklar Cemi’nde kadın ve erkeğin aynı erkân içerisinde yer alması, Alevi inanç düşüncesindeki canların birliği, rızalık, ikrar ve Hakk Muhammed Ali anlayışının cem meydanındaki yansımalarından biri olarak değerlendirilebilir. Burada kişinin kadın veya erkek oluşundan ziyade “can” oluşu belirleyici bir mana taşır. Bu nedenle kadın ve erkek arasında üstünlük veya ikincillik ilişkisi kurulmaz; her iki unsur da rızalık, ikrar, hizmet ve erkânın paylaşılması yoluyla aynı manevi bütünlüğün parçası olur. 

Bu bağlamda Kırklar Cemi’nde zikredilen 23 erkek ve 17 kadın şeklindeki zahiri dağılım, yalnızca niceliksel bir hesap olarak değil, Kırklar’ın sembolik ve bâtıni manası içerisinde değerlendirilmelidir. Buradaki temel mesele, kadın ve erkek sayılarının matematiksel anlamda eşit olması değil, cem meydanında bütün canların aynı hakikat karşısında eşitlenmesi ve vahdet içerisinde bir olmasıdır.  

Tasavvufi açıdan bu durum, zahirdeki farklılıklar içerisinde bâtıni birliği, yani görünürdeki farklılıklar içerisinde özdeki birliği ifade eder. Kadın ve erkek, zahir bakımından farklı görünse de hakikat bakımından “can” kavramında birleşir. 

Dolayısıyla Kırklar Cemi’nin bâtıni manası, kadın ve erkek arasındaki farklılığı ortadan kaldırmak değil; bu farklılığı hakikatin birliği içerisinde anlamlandırmaktır. Burada söz konusu olan, yalnızca niceliksel bir eşitlik değil, birlik, vahdet ve Hakk karşısında ortak hakikat anlayışıdır. Bu bakımdan Kırklar Cemi, Alevi inanç dünyasında kadın ve erkeğin aynı cem erkânı içerisinde, aynı hakikat ufkunda ve “can” ortak paydasında buluşmasının önemli bir tezahürü olarak değerlendirilebilir. 

Sonuç olarak 23 erkek ve 17 kadın şeklindeki zahiri dağılım, kadın ve erkek arasında niceliksel bir eşitsizliğin savunusu olarak değil, zahir ile bâtın arasındaki ilişkinin ve sembolik mananın bir ifadesi olarak okunabilir. Kırklar Cemi’nin asıl vurgusu sayısal eşitlikten ziyade canların eşitliği, rızalık, ikrar, birlik ve vahdet anlayışıdır. Böylece zahirdeki farklılıklar, bâtındaki birlik ve hakikat anlayışı içerisinde anlam kazanır. 

Ehli Beyt yazarı ve Seyyid Seyfeddin Ocağı evlatlarından,
=Seyyid Hakkı Azak=